Het moet zo rond 2006 zijn geweest. We woonden met ons gezin in een flat die haaks stond op de A10 in Slotervaart. Steeds meer mensen in de flats waar wij op uit keken verhuisden. Er kwamen tijdelijke bewoners voor terug.
Foto’s en tekst: Rufus de Vries
Wie zaten achter deze veranderingen, vroeg ik mij af. Zo kwam ik in contact met FarWest, die bestond uit drie woningcorporaties die aandeelhouder waren: De Key, Stadgenoot en Rochdale. Zij werkten samen en verdeelden onderling woningen om op die manier eenvoudiger hele buurten te kunnen transformeren, met als doel de leefbaarheid te bevorderen. In de jaren die daarop volgden, documenteerde ik de stedelijke vernieuwing van Nieuw-West, zowel in opdracht als voor ‘vrij werk’.
De snelheid en omvang van deze stedelijke vernieuwing in Nieuw-West verbaasde me. Er werd in die tijd gezegd dat het een van de meest grootschalige stedelijke vernieuwingsoperaties was in Europa. Zeer ambitieus. Soms vroeg ik mij wel af wat de rol van bewoners hierin was. De projecten werden heel zakelijk opgeleverd, terwijl er toch een heleboel bewoners zich in deze nieuwe omgeving tot elkaar moesten verhouden en in ieder geval samen wonen.
De financiële crisis, die startte rond 2008, hakte er bij FarWest diep in. De ambities konden niet worden waar gemaakt. FarWest besloot zichzelf in 2010 op te heffen. De corporaties gingen afzonderlijk van elkaar weer verder.
Omstreeks diezelfde tijd, op 29 april 2008, was familie Zafzafi onder ons komen te wonen. Ze woonden eerder in het aangrenzende Slotermeer. Dit gezin, met uiteindelijk drie kinderen, bestond uit twee zoons, een dochter, vader en moeder. De zonen Ayoub en Yassine speelden regelmatig met onze zoon Boaz en gingen een enkele keer mee naar het Vondelpark of de Nieuwe Meer.
Omdat wij inmiddels met z’n zessen op 70 m² woonden, begonnen we uit te kijken naar een andere eigen woning in de buurt. In 2000 waren we op wonderlijke wijze met z’n tweeën in dit royale appartement terechtgekomen en daarmee ook in het systeem van ‘sociale huur’. Dit systeem heeft ons veel woonplezier gebracht, maar op dit punt in ons leven konden we in ‘het systeem’ niet verder. Naast dat er ook weinig aanbod is van grotere woningen in de sociale huur, was ons inkomen gestegen en daardoor te hoog vanwege de inkomensgrens om ook daadwerkelijke kans te maken op doorstroming. Ondertussen raakte de financiële crisis op de achtergrond en stegen de prijzen van de woningen snel in Amsterdam. Uiteindelijk besloten we in 2017 Amsterdam te verlaten en zijn we in Amersfoort gaan wonen.
Familie Zafzafi bleef wonen in de flat en via de Instagram van onze zoon Boaz kregen we af en toe een update van het leven van Ayoub en Yassine. Er waren foto’s geplaatst van Yassine in Aruba vanwege een project op zijn school, of er werden andere reizen gedeeld via dit ‘sociale medium’. Omdat we nog regelmatig contact hadden met een oudere buurvrouw uit de flat, parkeerde ik op een gegeven moment mijn auto in de vertrouwde straat en liep vader Ahmed Zafzafi tegen het lijf. Hij vertelde me dat ze gingen verhuizen én dat hun beide, inmiddels volwassen zonen ook een eigen woning hadden, via ‘het systeem’ van sociale huur. En ook nog eens in dezelfde buurt!
Toen ik de vraag kreeg om een verhaal te maken in het kader van 750 jaar Amsterdam, greep ik dit kader aan om de familie Zafzafi weer op te zoeken. Nadat ik vader Ahmed thuis had opgezocht, bezocht ik Yassine in zijn eigen appartement. Letterlijk één straat bij zijn ouders vandaan. Hij onthaalde me in zijn eigen optrekje van zo’n 40 m², waar de aftershave nog even was rondgespoten voor ik binnenkwam. Yassine bood me een glas water aan en hij vertelde me dat hij na zijn mbo-studie aan het MediaCollege, nu een hbo Creative Business deed.
Ook legde Yassine mij uit waarmee hij in Aruba was beland. Hij had een documentaire gemaakt over de Arubaanse verzetsheld Boy Ecury, die in de Tweede Wereldoorlog was omgekomen in Nederland. Met grotendeels archiefmateriaal regisseerde hij een lopend verhaal dat hij combineerde met het verhaal van de Marokkaanse verzetsheld Mohammed Abdelkarim El Khattabi. Deze compilatie werd zo enthousiast ontvangen in Aruba, dat hij werd uitgenodigd om op scholen op Aruba het verhaal te tonen. Yassine vertelde enthousiast dat hij ook toelating had gedaan op twee kunstacademies en de filmacademie. Hoewel hij (nog) niet was toegelaten, zou hem dat er niet van weerhouden opnieuw vrij werk in te sturen om later alsnog kans te maken op deze academies. “Dan zien ze ook dat je het echt wilt.”
* De verhalen die worden gepubliceerd op deze website weerspiegelen niet per se het beleid van de gemeente Amsterdam, maar zijn een creatieve uiting van de makers.
