Tijdens een kerstdienst kregen we een melding over de portofoon: een vrouw die voor de trein wilde springen. Het ging om een jonge vrouw met lichte huid en rood haar. Direct toen ik haar signalement hoorde wist ik dat zij het was.
Ik stuurde haar meteen een DM op Instagram, maar ze reageerde niet. Uiteindelijk stuurde ze wel een bericht, maar ze wilde niet gevonden worden. We gingen als een gek door het Centraal Station zoeken, en uiteindelijk vonden we haar op het spoor.
Ze zag er prachtig uit. Mooi opgemaakt, lippenstift. Ze kon zo aan de kersttafel verschijnen. En toch stond ze op het randje om haar leven te beëindigen. Het was opnieuw een bevestiging dat suïcide geen gezicht of bepaald uiterlijk heeft.
We namen haar apart in een rustige ruimte en ze ging mee naar de spoedeisende psychiatrie. Ik schrijf over mijn werk als politieagent, en naar aanleiding van mijn blog had ze al eerder contact met me gezocht en verteld dat ze al meerdere pogingen had gedaan.
Maanden later nadat we haar van het spoor hadden afgehaald kreeg ik weer een bericht van haar. Het ging beter met haar. Ze bleek zwanger te zijn, en voor haar werd dat een reden om door te willen leven.
Momenten als deze zijn de reden dat ik schrijf. Het is mijn grote liefde. Ik hield altijd al heel erg van schrijven, maar ik durfde niet gelezen te worden. Iedereen zijn mening vond ik te belangrijk. Dus als @user30456 zei: “Wat een onzin,” dan gooide ik de hele zooi uit het raam.
Toen ik bij de politie ging werken, dacht ik: wat zou het vet zijn om te schrijven over ons werk. Ik kocht voor het eerst een domeinnaam en maakte met mezelf de afspraak: ik blijf voor altijd schrijven.
Als agent ben je op sociale media een makkelijk doelwit. Ondanks de haat bleef ik trouw aan mijn belofte en schreef ik door. Omdat ik in mijn werk vaak te maken heb met suïcide en we met enige regelmaat mensen aantreffen in kwetsbare positie, schreef ik een brief genaamd “Lieve jij”, gericht aan iedereen die een zware periode doormaakt.
In deze brief richt ik me tot mensen om te laten weten dat je altijd een keuze hebt. Dat je in zo’n situatie altijd de politie mag bellen. Doordat ik zo zichtbaar ben, krijg ik honderden berichten. Ik heb zoveel berichten ontvangen van mensen die zeggen dat die brief hun leven heeft gered.
Iedereen staat wel eens op met het gevoel: wat een rotdag. Maar sommige mensen ervaren dat honderden dagen achter elkaar. Dan begin je je af te vragen of het ooit nog beter wordt. Ik zeg altijd: je bent maar één stap verwijderd van een beter leven. Al lijkt dat nu misschien niet zo, ik hoop dat je het leven nog een kans geeft.’’
Iedere maand tot oktober 2025 deel ik een nieuw verhaal, en in september 2025 volgt een tentoonstelling. Ken je iemand die een bijzondere bijdrage levert aan de stad? Mail dan een kort profiel naar humansofamsterdam@gmail.com.
* De verhalen die worden gepubliceerd op deze website weerspiegelen niet per se het beleid van de gemeente Amsterdam, maar zijn een creatieve uiting van de makers.
